Wojna o teczkę i rosół z trzech mięs. Niepamiętliwy Małż.

Kolęda w tym roku odbyła się bez większych niespodzianek. Za to w ubiegłym... działo się! Pamiętam tę nerwówkę, zwłaszcza u Małża.

Bitwa pod sąsiedzką miedzą

Tradycyjnie proboszcz kończył wizytę na początku naszej ulicy. Naprzemiennie z sąsiadką z naprzeciwka częstowaliśmy księdza kolacją – w tamtym roku kolej wypadała na nią. Małż śledził postępy wizytacji z rosnącą niecierpliwością; goście, którzy akurat do nas zmierzali, grzali silnik w aucie na parkingu, dopytując co kwadrans: „Czy można już wbijać na hawirę?”, a gorzałeczka w lodówce osiągała temperaturę idealną.

I kiedy już, już... Małż miał przejąć księżowską teczkę od sąsiada zza miedzy, nagle wbiegł sąsiad z naprzeciwka. Wykonał sprytny przechwyt, przejął teczkę i wiadomo – ksiądz potulnie podążył za bagażem do domu finałowego. Małż wrócił do chaty, klnąc w żywe kamienie.

Wizyta u sąsiadów trwała i trwała... Wódka się chłodziła, Małż się gotował, goście marzli w aucie, a ja gadałam z kotem. Gdy proboszcz w końcu dotarł do nas, przeprosił za zamieszanie, ale kolacji oczywiście nie tknął, bo u sąsiadki najadł się pod korek. Małż po wszystkim odwiózł go na plebanię, a potem przy kolejnych „kilonkach” wylewał żale na „przebiegłego sąsiada”. Gniew trzymał go TYLKO  przez miesiąc.

Nowy proboszcz, nowe obyczaje

W tym roku Małża nie było, za to pojawił się nowy proboszcz. I powiem Wam – zmiana na plus! Zaczął od numerów parzystych, czyli od nas. Z poczęstunku co prawda nie skorzystał, a nie wie, co stracił. Postarałam się jak nigdy:

• Rosół z trzech rodzajów świeżego mięsa (jechałam po nie do innego miasta!).

• Domowy makaron.

• Lasagne (to już z kupnego, nie bądźmy męczennicami).

• Surówka z winegretem i kompot z własnych truskawek.

• Na deser: bułeczki z serem i lukrem limonkowym. Palce lizać!

Życiowy dialog i karne naklejki

Cała uwaga księdza skupiła się na synu i synowej, która jest w zaawansowanej ciąży. Pytał przyszłą matkę o samopoczucie i lęk przed porodem, a z synem dyskutował o... problemach z parkowaniem pod naszym domem. Mało tego – wspomniał o konieczności zakupu naklejek (czyt. „karnych kutasów”) dla upierdliwych kierowców! Pośmialiśmy się, pogadaliśmy o śmierci kuzyna, a na koniec ksiądz spytał, czy aby nie brakuje nam pieniędzy na życie. Wprawił nas tym w niemałe osłupienie. No i teczkę nosił sam!

Młodzi byli zachwyceni. Że taki fajny, życiowy, nowoczesny i „w ogóle, i w szczególe”. Ale i tak w niedzielę do kościoła nie poszli.

Zdublowany Mareczek i odkryty ksiądz.

Wczoraj wieczorek pożegnalny nie wypalił. Pomimo chwytu marketingowego, iż wyprzedano wszystkie bilety, wiało pustką. Na parkiecie królowały pary. Grażynka w objęciach Tadeusza z różą w dłoni, nie robiła na nikim wrażenia. Taaaaa. Do wszystkiego można się przyzwyczaić.

Księżowskie pendolino.

Dziś Proboszcz odwalił pańszczyznę... znaczy, nawiedził moje progi z tak zwaną kolędą. Już od progu kapłan przeszedł do konkretów, oceniając mój wygląd krótkim: — Uhuuuu... Gospodyni w nowej odsłonie!

Wprawił mnie tym w niemałe zdumienie, bo żadnej odsłony nie było. Wręcz przeciwnie – postawiłam na bezpieczną klasykę: biało-czarna bluzka zapięta na przyzwoitej wysokości i spódnica midi. Może po prostu dawno mnie nie widział w świetle dziennym?

Dalej poszło już z górki: energiczne odśpiewanie „Przybieżeli do Betlejem”, jeszcze energiczniejsza modlitwa i sprawne machnięcie kropidłem. Pomiędzy podpisywaniem pamiątkowych obrazków, a tuż po przyjęciu ode mnie banknotu, ksiądz postanowił zająć się problemem, który mu „zapodałam” – czyli buntem mojego starszego syna.

W kierunku rzeczonego delikwenta, z prędkością serii z kałasznikowa, poleciało trzyminutowe kazanie. Choć z miną „srającego kota” wsłuchiwałam się w słowa gościa, usiłując wyłowić z nich jakikolwiek sens, poległam na całej linii. Jeśli ja nic nie zrozumiałam, to szczerze wątpię, by do syna cokolwiek dotarło, a tym bardziej poruszyło jego sumienie.

Szczęśliwie Gość nie zabawił u nas długo. Jak się okazało, sąsiadka wcześniej nakarmiła go ciastem, więc u mnie poczęstunku raczył odmówić. Nie ukrywam – odetchnęłam z ulgą. Chyba nawet zbyt głośno, ale kij tam! Na do widzenia Proboszcz sypnął dla buntownika czterema cukierkami raczej pośledniejszego gatunku i tyle go widziałam.

Hymmm... pewnie śpieszył się na Teleexpress.

Postanowienie na przyszły rok: Problemy rodzinne chować głęboko. Albo jeszcze głębiej. Po co marnować amunicję z kałasznikowa na coś, co i tak kończy się tylko landrynką?