Sposób na więdnące członki. Wpis nr 69, czyli rocznica w oparach popcornu.

Tydzień minął od kolejnej rocznicy, kiedy to wieki temu powiedziałam „TAK” mojemu Małżowi. I wiecie co? Czasami, jak mnie tak wkurwi na maksa, zastanawiam się, jak wyglądałoby moje życie, gdybym wtedy powiedziała „NIE”. Może w alternatywnej rzeczywistości żyję z kimś innym? A może jestem singielką na fali? Dobra, dość tych dywagacji. Powiedziałam, co powiedziałam, biorę to na klatę i nie łudzę się, że ojciec moich dzieci nagle zmieni się na lepsze. Na gorsze – to jakby bardziej prawdopodobne.

Chcąc, by dwie trójki (33 lata!) zapadły nam w pamięć, wzięłam sprawy w swoje ręce. Postanowiłam iść po linii najniższego oporu i bez nadęcia kupiłam bilety na „Dziewczyny z Dubaju”. Dlaczego? Małż naciskał. Chciał chłopina sobie popatrzeć, a ja – nie ukrywam – widziałam w tym namacalne (dosłownie!) korzyści dla siebie.

W dniu rocznicy dzwonię do niego pierwsza: — Wszystkiego najlepszego, kochanie! Po drugiej stronie cisza. — Jesteś tam? — pytam. — No jestem... ale skarbie, z jakiego powodu składasz mi życzenia? — słyszę autentyczne zaskoczenie w jego głosie. Serio? Walnęłam się dłonią w czoło, choć i tak nikt nie widział tego gestu. — Rocznica! Nasza! Mówi ci to coś?! — wypaliłam. — Ahaaaaa... — mruknął, nawet nie próbując ukryć swojej indolencji.

Z kim ja się związałam? No nic, oznajmiłam, że jedziemy do kina i na życzenia zwrotne nawet nie liczyłam.

Wieczorem dwie godziny pindrzyłam się przed lustrem. Normalnie jak na randkę z nieznajomym! Za oknem wiało i sypał mokry śnieg. Małż pochwalił mój wygląd, czym zarobił u mnie wielkiego plusa. Postanowiliśmy jechać moim Francuzem. On za sterami, bo ja w obcasach i „wyjściowa”.

Nagle pada pytanie: — Chyba muszę zapalić światła mijania? — Nie musisz, zmieniają się automatycznie — tłumaczę cierpliwie. — Ale na pewno? Bo z tyłu będzie ciemno... wiesz co, ty lepiej wysiądź i zobacz, czy te światła się palą. Auto staje. Patrzę na niego i myślę, że żartuje. — Pogięło cię? JA mam wysiąść? Sam sobie wysiadaj w tę zamieć! I pyk – plus zamienił się w minus. Bilans: wielkie zero. Najs.

W kinie sami my i gimbaza. Momenty były, a jakże! Komentarze małolatów pominę milczeniem. Małż napatrzył się na „gołe wieszaki”, pochłonął wiaderko popcornu i wyglądał na usatysfakcjonowanego, choć na koniec i tak spytał, która to była Doda. Nie miałam siły na wyjaśnienia.

Za to ja... no cóż, alfons szacha to było takie ciacho, że... WAWAWUUUUUM! On popatrzył, ja popatrzyłam, krew szybciej ruszyła w naszych więdnących członkach i ostatecznie bilans wieczoru wyszedł jednak na spory plus.

A to, że ten wpis ma numer 69? Przypadek? Nie sądzę!